Periyava Kural : Margazhi Mahathuvam – Part 4

Periyava Kural
Margazhi Mahathuvam – Thirupaavai Thiruvempaavai In Siam (Thailand) …

siam

The month of Maargazhi, which precedes the Uttarayana is the ushah-kaala (the short period just before dawn) for Devas, for whom a human year is one day. Let us listen to what Periyava says about Margazhi and the Mahathuvam of this sacred month… Periyava details about swing festival in Siam (Thailand) and the existence of Thirupaavai Thiruvempaavai there…

சரித்திர காலத்துக்கு முற்பட்டவர்கள் என்று வைக்கப்பட்ட பழங்குடிகளின் மதங்களில்கூட நம் சமய சின்னங்கள் இருக்கின்றன என்றால் என்ன அர்த்தம்? அத்தனை காலத்துக்கு முந்தி, நாகரீக வாழ்க்கையே உருவாகாத தூர தூர தேசங்களுக்கு இந்தியாவிலிருந்து படையெடுத்தோ வியாபாரத்துக்காகவோ போய் நம் நாகரீகத்தைப் பரப்பினார்கள் என்றால், அது பொருத்தமாகவே இல்லையே! அதனால்தான் ‘இங்கிருந்து கொண்டுபோய் அங்கே புகுத்தவில்லை; ஆதியில் லோகம் முழுக்கவே வேத மதம்தான் இருந்திருக்க வேண்டும்’ என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. அப்புறம் அவை திரிந்து திரிந்து இப்போது அந்தந்த தேசத்து ‘ஒரிஜினல்’ மதங்களாக நினைக்கப்படுபவையாக ஆகி, பிற்பாடு அங்கும் சரித்திர காலத்துக்கு உட்பட்ட கிறிஸ்துவம், பௌத்தம், இஸ்லாம் ஆகியன பரவியிருக்க வேண்டும்.

-Sri MahaPeriyava


உலகம் பரவிய மதம்

Excerpt From Deivathin Kural:
Courtesy: https://dheivathinkural.wordpress.com

ஆக, ரொம்பவும் ஆதியில் எங்கேயும் வேத மதமே இருந்தது ஒரு நிலை; அப்புறம் அங்கங்கே புது மதங்கள் ஏற்பட்டது ஒரு நிலை; பிறகு இந்த மதங்கள் எல்லாம் மங்கிப் போகிற மாதிரி கிறிஸ்துவம், இஸ்லாம், பௌத்தம் இவை மட்டுமே அங்கெல்லாம் பரவிய நிலை; இதற்கப்புறம், சரித்திரத்தில் நன்றாக உறுதிப்பட்டுவிட்ட காலத்தில் மறுபடி இப்போது நான் சொன்னமாதிரி, ஹிந்து நாகரிகச் செல்வாக்கானது பல தேசங்களில் — குறிப்பாக கீழ்த்திசை நாடுகளில் ஜீவ களையுடன் ஏற்பட்டது ஒரு நிலை. இந்தக் கட்டத்தில்தான் அங்கோர்வாட், பேராபுதூர், ப்ரம்பானன் மாதிரி பெரிய பெரிய தமிழ்நாட்டுக் கோயில்கள் அங்கே எழும்பின. இந்தக் கட்டத்தில்தான் நம்முடைய திருப்பாவையும் திருவெம்பாவையும் கூட ஸயாமுக்கு—இப்போது தாய்லாந்து என்கிறார்கள்—சென்றிருக்கின்றன.

இதற்குச் சான்றாக இப்போதும் அங்கே வருஷா வருஷம் இங்கே நாம் இந்தப் பாவைகளைப் பாராயணம் பண்ணுகிற அதே மார்கழி மாதத்தில் ஒரு பெரிய உத்ஸவம் நடக்கிறது. இரண்டு பாவைகளும், சைவத்தையும் வைஷ்ணவத்தையும் சேர்த்து வைக்கிற மாதிரி இந்த உத்ஸவத்தில் பெருமானுக்குரிய டோலோத்ஸவத்தை (ஊஞ்சலில் வைத்து ஆட்டுவதை) சிவபெருமான் வேஷத்தைப் போட்டுக் கொள்கிற ஒருத்தனுக்கு ஸயாம் தேசத்தில் செய்கிறார்கள். சரி அவர்களுக்குப் ‘பாவை’ நூல்களைப் பற்றி ஏதாவது தெரியுமா என்று கேட்டால், அடியோடு ஒன்றும் தெரியாது. அப்படியானால் இந்த உத்ஸவம் மார்கழியில் நடக்கிறது என்பது ஒன்றுக்காக அந்தப் பாவைகளோடு சேர்த்துப் பேசுவதற்கு ஆதாரம் இல்லை என்று தோன்றலாம். பின் நான் ஏன் இப்படிச் சொல்லுகிறேன் என்றால், அவர்கள் இந்த உத்ஸவத்துக்குப் பெயரே ட்ரியம்பாவை, ட்ரிபாவை (Triyambavai, Tripavai) என்கிறார்கள். இப்போது பைபிள் படிப்பவர்களுக்கு உபநிஷத சமாச்சாரமே தெரியாவிட்டாலும், அதிலிருந்து வந்த கதை மாத்திரம் அவர்களிடம் இருக்கிற மாதிரி, தாய்லாந்துக் காரர்களுக்கு இப்போது திருப்பாவை – திருவெம்பாவை பாராயணம் அடியோடு விட்டுப் போய்விட்டது என்றாலும், அவர்கள் இதே தநுர் மாசத்தில் சிவ வேஷம் போட்டுக் கொண்டவனுக்காக நடத்துகிற டோலோஸ்தவத்துக்கு “ட்ரியம்பாவை, ட்ரிபாவை” என்ற பெயர் மட்டும் இருக்கிறது! சரித்திர காலத்துக்குள் இப்படிப்பட்ட மாறுபாடுகள் உண்டானால், மூவாயிரம் நாலாயிரம் வருஷங்களுக்கு முற்பட்ட சமாசாரங்கள் வெளிநாடுகளில் எத்தனையோ திரிந்தும் மாறியும் தானே இருக்கும்? இத்தனை மாறினாலும் எல்லாவற்றிலும் வேத சம்பிரதாயத்தின் அடையாளங்கள் “இதோ இருக்கிறோம்” என்று தலை நீட்டுகின்றன.

சரித்திர காலத்துக்கு முற்பட்டவர்கள் என்று வைக்கப்பட்ட பழங்குடிகளின் மதங்களில்கூட நம் சமய சின்னங்கள் இருக்கின்றன என்றால் என்ன அர்த்தம்? அத்தனை காலத்துக்கு முந்தி, நாகரிக வாழ்க்கையே உருவாகாத தூர தூர தேசங்களுக்கு இந்தியாவிலிருந்து படையெடுத்தோ வியாபாரத்துக்காகவோ போய் நம் நாகரிகத்தைப் பரப்பினார்கள் என்றால், அது பொருத்தமாகவே இல்லையே! அதனால்தான் ‘இங்கிருந்து கொண்டுபோய் அங்கே புகுத்தவில்லை; ஆதியில் லோகம் முழுக்கவே வேத மதம்தான் இருந்திருக்க வேண்டும்’ என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. அப்புறம் அவை திரிந்து திரிந்து இப்போது அந்தந்த தேசத்து ‘ஒரிஜினல்’ மதங்களாக நினைக்கப்படுபவையாக ஆகி, பிற்பாடு அங்கும் சரித்திர காலத்துக்கு உட்பட்ட கிறிஸ்துவம், பௌத்தம், இஸ்லாம் ஆகியன பரவியிருக்க வேண்டும்.


Voice Of God
MahaPeriyava’s Madras Discourses (1957-1960)
Tiruppavai-Tiruvembavai
December 3, 1957.

Visitors to Cambodia can see even today dilapidated temples dedicated to Siva, Vishnu or Ambikai, mostly to Siva, in the forests of that country. They bear testimony to the fact that our civilization and culture had penetrated those parts of South-East Asia more than a thousand years ago. What is more, valuable Sanskrit inscriptions on stone, about 800 in number, have been recovered by French archaeologists from the walls of those temples in ruins. From the point of view of diction and substance, these inscriptions are even superior to those found in India. Various trading communities from India traveled in their own ships to these parts of the world in ancient times, and carried on a flourishing trade according to the dictum, Tiraikadal odiyum diraviyam tedu (திரைகடல் ஓடியும் திரவியம் தேடு). They also established our culture and civilization in the lands in which they carried on their trade. One inscription in Tamil has also been recovered from Siam.

Western scholars, with their enthusiasm for research, have made a detailed study of the origin, habits and customs of the people of these lands. One writer has given a very interesting account of an annual festival in Siam, in which the rich and the poor, the king and the peasant alike participate. He has recorded that during this annual festival, a swing, having a long range, is erected and a person, in the make-up of Sri Dakshinamurti, whose image is found in our temples, comes from the north-east direction (eesaanam) and sits on the swing. As he swings to and fro taking care not to touch the ground with his feet, some persons recite certain verses. This author says that these verses end with the expression “Trembavai”. This festival, which lasts ten days, terminates on the full-moon day. The King of Siam attends it with all his paraphernalia, including weapons from his armory. In recent times, the weapons include bren-guns, and aeroplanes also take part in the festival.

We are reminded, from this account of the Siam festival, of the Oonjal (ஊஞ்சல்) (swing) festival observed in some of the South-Indian temples for 20 days terminating with Tiruvathirai in the month of Maargazhi (December-January). During this festival, Lord Siva is placed on the swing and the temple Oduvar sings the Tiruvembavai. Evidently this custom has traveled to Siam from South India and the verses recited must be from Tiruvembavai. It will be worthwhile to send some one to investigate and find out whether what is recited in Siam during the said festival is from Tiruvembavai, (திருவெம்பாவை)and if so, how many of these verses are in vogue there and whether the people know the meaning of the verses they sing.

The month of Maargazhi, which precedes the Uttarayana is the ushah-kaala (the short period just before dawn) for Devas, for whom a human year is one day. Therefore, the period just before dawn in this month is ushah-kaala both for us and for the Devas. So it must be regarded by us as sacred. In Malabar, even today, girls go in batches to a nearby river or tank in the early hours of the morning, all the 30 days of Maargazhi, take their bath, singing the praise of the Lord and return to their homes singing. When Saint Manickavasagar sang the Tiruvembavai, he has recorded that he found women bathing in a spring in Tiruvannamalai in the early hours of the morning. There is a reference in Sangam literature also to girls and young women bathing in tanks early in the morning during this month. In the Bhagavatam, there is a reference that Gopis bathed in the Yamuna and worshipped the Divine Mother in the form of Kaatyaayani, in order that they may obtain Sri Krishna as their husband. Sri Krishna took Rukmini away in his chariot, when she came out of the temple after worshipping Sri Gouri. All these show that this practice of bathing singing the praise of the Lord in the early hours of the morning during this month (Maargazhi or December-January), has come down to us from time immemorial. We must continue this practice. The verses sung may either be the Tiruppaavai or the Tiruvembaavai, according to the faith of the people. Saint Manickavasagar has also composed verses entitled Tiruppalliyezhuchi, or verses for waking up the Lord. The pooja offered in temples before dawn in Maargazhi is known as Tirupakshi. It is obviously an abbreviation or corruption of Tiruppalliyezhuchi.

We should not give up this ancient practice of bathing in the early morning and singing the praise of God. Girls in a locality can join together and go round one or two streets everyday singing the Tiruppaavai or the Tiruvembaavai. They can at least cover about ten houses each day. This practice is intended to rouse the latent spiritual powers in each individual. By reviving this practice, we can derive the blessings of God, for our benefit and for the benefit of society as a whole.

Article Courtesy: http://www.kamakoti.org


Leave a Comment